#123 De Camino

18 september 2026

Op een terrasje in een Galicisch dorpje.
‘Wat hei’jen prachtige tiet’ hoorde ik vlak achter me. Gewend aan de Twentse tongval bracht de boodschap me niet direct in verwarring. Al kon ik niet laten even achterom te blikken op wiens tiet de vaststelling betrekking had. Landgenoten dus, daar ver weg in het noorden van Spanje. In het meest westelijke deel van dat prachtige glooiende groene gebied tussen San Sebastián en Santiago de Compostella. Ze gingen octopus bestellen, want dat is hier een specialiteit.

‘Ze’ was een gezelschap van drie: een jonge vrouw en een ouder echtpaar. Ouders met hun dochter, zo te zien. De dochter had zojuist ‘de Camino’ gelopen. Daarop was ze niet alleen gekleed, de rugzak op de grond, de schelp op tafel en de stempelkaart die ze aan de andere twee uitlegde, sloten twijfel daarover uit. Een camino was dus net zoiets als de wandeling die Herman Finkers naar de beentjes van Sint Hildegard deed. Maar dan hier naar die van de apostel Jacobus in Santiago de Compostella. Ook die zinnen klonken zo heerlijk Twents, dat je toch echt even om je heen moest kijken om je daar en toen in Spanje te weten.

Uit het gesprek was op te maken dat ze in ruim een maand vanaf Burgos zo’n 600 kilometer had gelopen. Da’s ruwweg 20 km per dag, 30 dagen achtereen. De ouders waren diep onder de indruk. De vierdaagse in Nederland is immers maar vier dagen achtereen en die telt jaarlijks toch behoorlijk wat uitvallers. Had zij geen klachten gehad?
Op dat moment werd de octopus uitgeserveerd waarmee de stemming direct was omgeslagen. Dit gingen ze niet eten. Terug naar het hotel, onderweg zouden ze wel ergens een broodje scoren. Ontdaan werd er afgerekend. Het meisje had er nog op aangedrongen tenminste wat van de salade te nemen, maar alleen al de aanblik op wat er verder op tafel lag, was niet te verdragen.
Daar gingen ze.

Jammer, de tiet was mij niet vergund om van haar de do’s and don’ts te horen en zo volgend jaar die pelgrimage ook te volbrengen.