#121 Oh, guttegut

25 augustus 2026

Alweer vier jaar geleden. Mijn schouder deed het niet meer. Daar moest een nieuwe voor komen.
Ons eerste gesprek verwarde me. Je had me zelf uit de wachtkamer opgepikt. Mijn naam riep je af als een sergeant-majoor, maar in elk geval foutloos. Dat was lang niet iedereen gegeven. Ik was vooral beduusd door je ferme gedrag, eigenlijk best conflicterend met de verschijning die ik zag. Achter je ziekenhuisuniform verzon ik een heel elegante dokter. Ik schatte je begin veertig, zag blond half lang haar, een mooi gelijkmatig gezicht maar niet te, laat staan over de top. Alleen je blik, gereserveerd, en je toon hard en geen woord te veel. Wel heel zakelijk. Je was zo stellig, ruimte voor discussie was er niet. Niet dat ik twijfel had over jouw plan van aanpak, ik was blij met alles wat mijn pijn kon verminderen. Wie was ik om dan ook maar iets op je staccato gepresenteerde voorstel af te dingen, jij had ervoor geleerd, ik was lijdend voorwerp.

Onbeholpen probeerde ik meer verbinding te maken. Je werd toch mijn behandelaar en de te ondergane ingreep was niet misselijk. In elk geval niet zonder risico, zo had ik mij op internet ingelezen. Hoeveel prettiger verdwijn je niet in de narcose als je omgeving toch tenminste een beetje vertrouwd voelt. Vrienden hoeft niet (interessante gedachte trouwens), maar dit was voor mij wel heel erg op afstand.

Voorafgaand aan de operatie zouden nog twee consulten volgen. Beide keren probeerde ik het ijs wat meer gebroken te krijgen. Voorzichtig en zo natuurlijk mogelijk, ik had gezien dat je gepubliceerd had, in welke stad je had gestudeerd, hoe lang zat je nou in deze job? Van origine toch wel een mannenbolwerk die orthopedie. Op niets haakte je aan. Van social talk was je niet gediend. Punt. Wel gaf je uitleg over mijn röntgenfoto’s, besprak je de gang van zaken tijdens de operatie, de potentiële risico’s en het revalidatie-traject. Viel er nog wat te vragen? Nou, klaar dan. Wat bleef je op afstand, leuke mevrouw met dat bitse humeur.
‘Tot op de OK’, was wellicht je meest uitbundige bejegening. Er kon zelfs een lachje af.

Een paar dagen voor de operatie ontving ik een paar instructievideo’s met do’s en don’ts in verband met mijn opname. Vooral het uitleg-filmpje over wat de operatie precies inhield was niet mis. Met een gesimplificeerde animatie werd getoond hoe het bot van de bovenarm volledig wordt doorgezaagd, de arm zit dan alleen nog aan het lichaam vast door vel, spieren en pezen. De kop is nu van de bovenarm ontdaan en vervolgens wordt een kunststof kom in het bot gehamerd. “Door de narcose zult u hier niets van horen”, sprak de begeleidende stem. De schouderkom moet plaats maken voor een kunststof bol, zeker qua plaatsing een extreem precisiewerkje. Zo ontstaat een ‘reversed prothese’, waardoor de arm straks weer in de schouder kan scharnieren. Bijna net zo goed als vroeger.
Je had inderdaad verteld dat een omgekeerde prothese nodig zou zijn, maar dat klonk nog veilig abstract. Dit was wel andere koek. Waardoor ik toch wel zeker aanspraak mocht maken op je steun, medeleven, begrip, of op z’n minst een wat warmere bejegening. Nu moest ik het doen met “tot op de OK”, een plek waar alle wederkerigheid binnen de kortste keren zou zijn verdwenen. Zeker, ik had er vertrouwen in dat het goed zou komen, je straalde vakmanschap uit, maar het voelde zo ver weg, terwijl het toch om mijn schouder ging.

Wordt vervolgd in #122

(de getoonde afbeelding is gegenereerd met ChatGPT)