#117 Nog een keer Anita

Aan het Anita-verhaaltje van afgelopen week op deze website ontbrak misschien nog wel het belangrijkste. Ik hèb wat met die naam.

Vanwege de Amerikaanse slagwerker Gene Krupa, waar mijn ouders een plaat van in hun collectie hadden. Voor mijn oren destijds al heel ouderwets, maar ik was drummer en Krupa hoorde tot ‘de verplichte literatuur’. Of je die muziek nou aansprak of niet, hij was een onbetwiste topper – en showman.

Jaren later zag ik op Youtube een filmpje uit 1941 met de muziek van die plaat. Het ging mij met name om de song “Let Me Off Uptown”. Gezongen door de toen 21-jarige Anita O’day, bijgestaan door trompettist Roy Eldridge.
De muziek was me bekend, stevige bigband-swing, horende bij de tijd van toen, absoluut niet verkeerd en opgeleukt door de zangeres van dienst en een keurige trompetsolo van Roy.
Maar nu kon ik het ook zien!
Zo aandoenlijk, knullig bijna, zoals ze staat te bewegen en ze de trompettist aanspreekt. Dan komt het: de manier waarop Roy Anita zegt/zingt heb ik nooit meer uit mijn hoofd gekregen, een wurm met een vaste verblijfplaats in mijn oor. Zie het filmpje onder.

Anita
Ze blijft platen maken, ook in kleinere bezettingen, maar een knetter van een volgende mijlpaal is haar optreden tijdens het Newport Festival van 1958. Daar is een film van gemaakt, Jazz on a Summer’s Day. In het Minerva Theater, de bioscoop in Heemstede die al lang niet meer is, zag ik Anita nu meer dan levensgroot en in kleur. Met een optreden dat technisch top was en ze onderscheidde zich met zo’n uitzonderlijk timing. Later herkende ik dat laatste ook bij Amy Winehouse. Dames die hun teksten neersmijten waarbij ze zich niet veel van het ritme lijken aan te trekken.
Ze hadden trouwens nog wat gemeen, hun mateloosheid in genotsmiddelen. Bijna gênant zoals je Anita in ’58 het podium ziet opscharrelen. Totdat ze gaat zingen. Maar anders dan Amy is ze er wel oud mee geworden, 87 en ze bleef tot op hoge leeftijd zingen – en gebruiken.
Een bijzondere, getalenteerde vrouw.
En ze heeft haar naam – met dank aan Roy Eldridge – bij mij in de geest gegroefd.