#116 Voor Anita

30 juni 2026

Het was bijna vijf jaar terug. “Het meisje met de paardenstaart” was net uit. Tijdens een promotiebijeenkomst moest ik potentiële kopers lokken door het boek van mijn handtekening te voorzien. Iets wat ik eigenlijk zonde vond. Je moest zo’n kakelnieuw boek als het ware openbreken en hoe je het ook deed, die krabbel zou het er nooit mooier opmaken. Enfin, men doet wat de uitgever opdraagt.
Eén van de aanwezigen – het waren er trouwens maar weinig – wilde niet alleen een handtekening, maar ook een opdracht. Voor Anita. Met een korte gelukwens daarbij.
Het was voor haar kleindochter die binnenkort tien zou worden.
‘Maar mevrouw, is dit nu wel passend voor een meisje van die leeftijd?’ Ik dacht daarbij aan een paar best heftige scenes, die wat mij betreft niet echt geschikt zouden zijn voor nog onbedorven kinderzieltjes. Ik ging er daarbij vanuit dat zij nog tot die categorie zou horen.
‘Oh, ik deed het vanwege de paardenstaart, zij heeft net zo’n mooie paardenstaart als het meisje op de omslag. Precies dezelfde kleur ook’. En: ‘maar u heeft al getekend, dus ik houd het nu wel voor mezelf…’

Een paar weken later kreeg ik een mailtje. Van de oma van Anita.
‘Goed dat u gewaarschuwd hebt. Dit verhaal was echt ongeschikt geweest voor haar kleindochter. Zij was er zelf ook niet blij van geworden. Een volgend boek mocht best wat minder heftig. Iets waar Anita ook van zou kunnen genieten. U zult kunnen begrijpen dat ik die gesigneerde bladzijde eruit heb gescheurd.’
Van dat laatste werd ik dan weer niet blij, maar ik beloofde het en ik werk eraan.