#118 One more time

4 juli 2026

Door Malmö wandelend viel ons oog op een poes, zo maar op een trap tussen de toeristen.
Van brons, maar van een afstandje levensecht. Leuk.
Toen we de naastgelegen Davidshallsbron – ‘bron’ is het Zweeds voor brug, dat vergeet je niet meer als je die afschuwelijk lange brug van Denemarken over de Sont naar Malmö hebt gereden – overstaken, troffen we daar een hele rij bronzen schoenen. 29 Paar, van beroemde Malmö’enaren. Eén setje daarvan behoorde toe aan Anita Ekberg.
Foto – en wat lief, er lag een vogelveertje in.

Sinds haar rol in Fellini’s La Doce Vita (1960) heeft Anita een speciaal plekje in mijn hart.
Zeker, ze mag er zijn. En haar bijnaam ‘IJsberg’ doet daar voor mij niets aan af. Sterker nog, met gemak stel ik me haar helemaal niet zo ijzig voor.
Nee, zij scoorde voor mij vanwege de Triumph Sportscar, waarmee ze zich door Rome verplaatste om ondermeer in het Trevifontein te gaan poedelen. Zo zijn Triumphisten.
Iconisch was dat, zoals men dat in het filmvakjargon noemt.

Zal zijn, maar voor mij was de Triumph TR3 ruimschoots voldoende om bij mij eeuwigheidswaarde te creëren.
Decennialang heb ik mij namelijk ook in zo’n zwarte Triumph verplaatst. Zeer dierbare momenten. Als geen ander weet ik hoe lastig het in zo’n kleine tweezitter is om daar iets van een romance zelfs maar in stand te houden. Laat staan om er met z’n drieën in te zitten, wat ze in die film ook deden.
Hoe raar dat verder moge klinken, mijn nimmer gedoofde hartstocht voor de Triumph geeft ieder die zich daarmee heeft verbonden onmiskenbaar een dikke streep voor.
Ja, en haar naam was Anita!