#112 Jackie

9 mei 2026

In mijn nieuwe roman die langzaam vordert had ene Jackie een hoofdrol. Had, want om redenen die niets met het onderstaande van doen hebben, besloot ik haar te hernoemen.
Onderschat niet de impact van de namen die de personages in een verhaal meekrijgen. Al schrijvende komen zij in het hoofd van hun schepper tot leven en je – ik tenminste – gaat er soms zelfs van houden. Een precaire aangelegenheid dus. Mijn Jackie is niet meer en gaat intussen als Eline door het leven.
Dat ze aanvankelijk Jackie heette kwam (uiteraard) door haar ouders. Inderdaad, geïnspireerd door de voormalige first lady hadden zij hun dochter zo genoemd. Met de wens dat zij zich zo elegant zou ontwikkelen als hun voorbeeld Jacqueline Bouvier.

Onderweg in je verhaal kom je onvermijdelijk langs onderwerpen, feitjes, weetjes, waarmee je verder niets kan of wil, maar die wel uitdagen om daar toch nog even wat verder in te duiken. Zo had Jackie als first lady haar zinnen gezet op een grondige renovatie van het Witte Huis. Het interieur althans. Truman had tien jaar daarvoor het gebouw al grondig laten renoveren, ook de binnenkant was toen volledig gestript. Maar het geld was op om ook het interieur aan te pakken.
Wat Jackie aantrof was een allegaartje van stijlen en er was totaal geen verbinding met de historie: ‘het leek te zijn ingericht met meubels uit koopjeswinkels. Zoals elke presidentsvrouw ben ik hier maar voor korte tijd en voor alles vervliegt, voordat elke link met het verleden weg is, wil ik dit aanpakken. Alles in het Witte Huis moet een reden hebben om daar te zijn. Het zou heiligschennis zijn om het opnieuw in te richten, een term die ik haat. Het moet worden hersteld, en dat heeft niets met decoratie te maken. Het is een kwestie van wetenschap.’  Met grote voortvarendheid is ze aan de slag gegaan, binnen twee weken was het budget van $ 50.000 uitgeput en moest ze allerlei initiatieven ontplooien om nieuwe fondsen voor haar project te werven. De restauratie was bijna voltooid toen er op 22 november 1963 een einde kwam aan Jackie’s verblijf in het Witte Huis.

Wat een bijzondere omgeving trouwens, dat Witte Huis. Uit de onvervalste pageturner “Wisselwachter” van Geert Mak krijg je het beeld van een uitverkoren leefgemeenschap, die naast de president bestond uit familieleden en wisselende bewoners die dat gebouw voor langere of kortere tijd ook hun huis konden noemen. Het was de periode van Franklin D. Roosevelt die er tijdens zijn presidentschap van 1933 tot in 1945 woonde. Formeel ook zijn echtgenote Eleanor, maar die verbleef regelmatig elders. Leven in het Witte Huis had tot het lezen van Wisselwachter nooit zo mijn aandacht gehad, maar zeker in de Roosevelt-tijd leek het mij er een levendige boel. Jeugdherbergachtige associaties.
Hoe naïef is het ook te veronderstellen dat in dat kolossale gebouw slechts 2 personen zouden leven.

Nu is het de beurt aan Keizer T. Onroerend goed is ook nog eens zijn expertise bij uitstek. Naar zijn beeld wordt de historie opnieuw vormgegeven. De East Wing ging eraan, iets kolossaals moet ervoor in de plaats komen, er komt een beeldentuin met (zijn) 250 Amerikaanse helden en even verderop een heuse triomfboog, groter dan waar ook. De gekte ten top. Ieder maakt zo op zijn manier verbinding met het verleden.

In mijn boek dus toch maar terug naar Jackie, naar wat meer schoonheid, stijl en gratie? Het was nog niet zo’n slecht idee van mijn verzonnen ouders. En ze hadden nog niet eens weet van hoe het in de wereld verder zou gaan.