![](https://hansarnoldy.nl/wp-content/uploads/2024/06/Langste-dag-e1718906778948.jpg)
#64 Hoe de tijd verglijdt
21 juni 2024
Weer was de langste dag voorbij. De dagen kortten nog nauwelijks merkbaar, maar wij wisten ‘t, ook deze zomer zou voorbijgaan. Weer ging de dag ten einde, weer verbleekte ’t felle rood boven de kim, ’t water in de verte hield nog maar nauwelijks kleur, duisternis kroop alweer op uit de aarde, nu was ’t kanaal in de verte verdwenen in den nacht.
Wij waren zeer droevig om alle dingen die voorbijgegaan waren en om ons leven dat eindigen moest, als al deze dingen zouden doorgaan. Nog enkele malen zouden wij de dagen zien lengen en daarna zouden wij niet jong meer zijn. En nadat nog enkele malen de witte en de roode kastanjes gebloeid zouden hebben, zouden wij sterven, in de kracht van ons leven of als oue mannetjes wellicht, wat nog erger zou wezen. En weer zou de lucht rood wezen en het kanaal zou er allicht ook nog zijn, geel in de schemering, en ze zouden nergens van weten.
Dit werd onheuglijk veel jaren geleden geschreven, vermoedelijk in 1913 0f 1914, copyright © Mene Tekel 1956 erven J.H.F. Grönloh – alias Nescio
Dit bericht heeft 0 reacties