#109 Fun, Fun, Fun

25 maart 2026

Maart loopt op zijn eind. Met wat vrije dagen in het verschiet lekker plannen maken om er op uit te trekken. Ook al zijn de weersomstandigheden passend bij maanden die hun staart roeren of doen wat zij willen.
Ik kom erop vanwege het getoeter in de straat vanochtend. Ik keek naar beneden en zag dat er een soort van familiebusje voor mijn deur was gestopt. Bij nadere inspectie een Hippie-Volkswagen. Althans een eigentijdse versie daarvan. Vrienden waren onaangekondigd langsgekomen, op weg naar een nieuw avontuur. Niet in de laatste plaats ook om hun nieuwe voertuig te showen. Terecht, vonden we.
Geheel elektrisch.
Wat een leuk ding, ruim, licht, luxueus. Je hoeft er alleen maar in te zitten en je hebt al een stevig vakantiegevoel. Hoef je eigenlijk al niet meer weg. Eindelijk weer eens een verfrissend afwijkend ontwerp! Al is het een stijloefening op de aloude hippie-bus. Geslaagd, dat zeker.

Het bracht mij in gedachten terug naar de jaren’70, toen wij zo’n ding gehuurd hadden om ons van SanFran richting San Diego tussen de surfende happy few te begeven. California Dreaming.
Mooi niet. Bijna vanaf het verhuurstation was er dikke mist. Men vertelde – dat heb ik jaren later ook kunnen vaststellen – dat het hier ging om de dagelijkse ochtendmist. Rond de lunch zou die zijn opgetrokken en zou de zon stralen over Highway One. Toen alleen niet. En de volgende dagen ook niet. Wat rond de Bay Area blijven hangen, San Jose, Stanford, Palo Alto en de stad zelf natuurlijk. Silicon Valley was nog niet beroemd maar wel al heel hip, met jongens die in de garage computers bouwden enzo. Geen straf, maar daarvoor waren we niet gekomen.
Het gebeurde bij Sausalito, het plaatsje met die mooie naam aan de andere kant van de Golden Gate Bridge. Lekke band. Daar stonden we, toch een beste voettocht van de bewoonde wereld verwijderd. Maar kom op, niet voor niets was er op de neus van onze bus een extra wiel gemonteerd. Juist voor dit soort situaties, veronderstelden we.
Met wat geknutsel dat ding eraf gekregen, maar toen we daarmee ons lekke band-wiel wilden vervangen, bleek het voorneuswiel net zo lek. Daar sta je dan, hippie-te-voet zonder telefoon. Na enige tijd werden we toch uit die vervelende situatie bevrijd door stoere mannen met zo’n veel te dikke pick up musclecar. Weg Good Vibrations. Maar niet de mist. We besloten om in San Francisco te blijven, genoeg te doen.
Alleen een surfvakantie met onze hippiebus is het niet geworden.
Maar nu ik deze Volkswagen ID-Buzz gezien heb…
God only knows.