#107 Kleiner denkhoofd

1 maart 2026

Verbaasd over mezelf. In de winkel had ik een forse betaling te doen die mijn daglimiet bij de bank te boven ging. Aangezien het om een niet alledaagse aanschaf ging, hadden we er de tijd voor genomen, alle voor en tegens afgewogen en uiteindelijk besloten de deal te doen. Een diepte-investering, vonden we. Toen het op afrekenen aankwam werd ik besprongen door radeloosheid. Hoe moest dat nog weer met die daglimiet. Na een paar vergeefse pogingen schoot mijn telefoon op slot, voor een kwartiertje geblokkeerd alvorens hij weer wilde meewerken. Zou het dan wel lukken, wist ik dan wel hoe het moest? Bij drie nieuwe missers dreigde mijn telefoon helemaal op slot te gaan en was die alleen nog te reanimeren met een lange code die ik thuis had liggen. Ik weet niet eens waar. De irritatie sloeg toe. Nooit had ik last gehad van zoveel onhandigheid op dit gebied. Het begripvolle geduld van de verkoper maakte me innerlijk alleen nog maar kwaaier. Dit hoorde toch niet bij mij, waar was mijn vertrouwde voortvarendheid gebleven. Uiteindelijk, op een ruime afstand van mijn wederpartij, de bank gebeld. Tuurlijk, dit kon ook telefonisch. Ja, zo simpel was het. Hetzelfde moment was ik teruggekeerd in mijn vertrouwde wereld. Opgelost.

Wat was hier gebeurd? Onverhoeds geconfronteerd met een ogenschijnlijk eenvoudig karweitje wist ik ineens niet meer de juiste knoppen te bedienen. In plaats van alternatieve oplossingen te beproeven sloeg een onberedeneerbare paniek toe. Kom op zeg, wat was hier voor moeilijks aan, waarom haperde mijn vertrouwde gezonde verstand?
Het voorval liet me niet los en ik nam me voor meer waakzaam te zijn. Maar waarom en tegen wat?

Hierover verder denkend ontwikkelde zich langzaam een nieuw gezichtspunt: misschien was de beschikbare ruimte voor mijn denkhoofd wel aan het krimpen. Misschien was de situatie van hierboven wel beladen geweest met zoveel overwegingen en emoties dat er geen ruimte meer beschikbaar was voor een simpele routinehandeling. En was er al helemaal geen ruimte meer om de problematiek van het moment te overzien en te ordenen.
Iets vergelijkbaars had zich bij mijn weten niet eerder voorgedaan, maar ik meen wel meer aanwijzingen te zien om deze prille theorie te staven.
Meerdere dingen tegelijk aan mijn kop? Alsjeblieft, eerst dit zien af te maken. Hoe zit dat, kunnen we niet meer multitasken? Het lijkt wel of er meer concentratievermogen nodig is dan voorheen. Ook voor dingen die eerder op de automatische piloot leken te verlopen.
Stukkie schrijven: alsjeblieft wel even stilte om me heen. Of beter gezegd: niet storen.
Hierover nadenkend geldt dat eigenlijk in toenemende mate voor alles waarmee ik bezig ben.

Minder ruimte voor afleiding dus, minder prikkels tegelijk te verwerken. Ik weet niet of het waar is, maar zo beschouwd lijkt de beschikbare ruimte in mijn brein minder te worden. Hindert me dat, of belemmert me dat? Zo lang ik incidenten als hierboven kan vermijden in genen dele. Integendeel, ervoor in de plaats gekomen is een toenemend bewustzijn van het moment. Niet van alles tegelijk, maar waar je mee bezig bent doen met meer gerichte aandacht. Zo valt er met een kleiner denkhoofd ook best te leven.