#105 The essence of life is going forward

2 februari 2026

Rijdend langs een ‘erkende en vertrouwde’ autosloperij sprong een oud Engels pareltje in het oog, een tot op de bodemplaat opgebruikte Triumph TR3. Wie vele jaren in zo’n ding heeft gereden herkent ‘m meteen. Gestopt en een fotootje gemaakt.  En gauw weer door want wat moest ik er verder ook mee . Van restaureren heb ik geen kaas gegeten en ik hoef niet meer zo’n sportscar maar bovenal, dat is geweest, de tijd met m’n Triumph. Mijn gemoed mag dat ding ziende best even een versnellinkje opschakelen, maar daar laten we het bij.
Zeker, dat was een mooie tijd, maar dat moet je toch niet over willen doen?

Op de social media zie ik regelmatig oude kiekjes voorbijkomen van plaatsen waar ik ook vertoefd heb. Dat zullen de algoritmen wel op hun geweten hebben. Met daaronder dan commentaren in de geest van dat het vroeger allemaal zoveel beter was. Misschien, soms, maar ‘allemaal’ zeker niet. Is het niet zo dat vooral leuke en vaak ook nog eens geromantiseerde herinneringen boven komen maar alle ergernis, en nog erger, is weggedrukt, sinds lang is verdrongen. We leven nu en hebben het daarmee te doen. Kan ook heel leuk en dierbaar zijn. Maar je moet het wel willen zien.
Dat gezegd hebbende zitten we alweer in het volgende moment. It’s all going on.

Agatha Christie noteerde in ‘At Bertrams’s Hotel’ “…one can never go back… the essence of life is going forward. Life is really a one-way street, isn’t it?”. Zo is het. Terugkijken kan even leuk zijn, maar het leven is intussen wel mooi doorgegaan.
Oh, wat heb ik een plezier gehad met mij Triumph. Maar daar laten we het bij.
Nee, niet nog een keer, laten we in plaats daarvan weer wat nieuws verzinnen.