#106 Claudia

15 februari 2026

Het was vroeg in ochtend, de winkels waren nog dicht, ondanks wat licht gespatter had dit moment alles om uit te groeien tot een mooie dag. Ik was de enige in de straat. Of toch niet. Wat verder voor mij uit liep nog iemand, een man met een soort van Stetsonhoed op, weggedoken in zijn regenjas.
Ik ging sneller, hij had kennelijk nog minder haast dan ik. Dichterbij hoorde ik dat hij hardop, met luide stem zelfs, een niet onderbroken stroom van zieleroerselen aan de verlaten straat toevertrouwde. Over de dood, over zijn vijanden, over de daden van God, een bonte reeks van gedachten waar op het eerste oor weinig verband in aan te brengen was. De situatie en de onderwerpen waren er ook niet naar hem daarop te bevragen.
Juist toen ik met versnelde pas voorbijstak en meteen wat meters afstand wilde maken, hoorde ik luid en duidelijk “Claudia, geen kleine meisjes eten, daar krijg je buikpijn van.”
Wat een mooi zinnetje. Krachtvoer voor de fantasie op deze vroege morgen. Dit is dus de morgenstond die goud in de mond heeft. Even was er de verleiding om iets terug te roepen, toch beter maar van niet. Wie weet hoe dat zat met die Claudia, niet mee bemoeien.

Het advies van de man liet me niet los en koud thuis vertelde ik mijn echtgenote wat ik nu toch gehoord had.
Haar reactie was even gerust-, als teleurstellend. “Nee joh, hij riep vast Claudia, niet zoveel bruine muisjes eten ….”
Mijn fantasie over Claudia en d’r meisjes was aan flarden, nu was het gewoon een verstandig advies, daar in die winkelstraat aan het begin van de dag.
Ik moet ik mij hooguit enige zorg maken over mijn opholgeslagen verbeelding. Ik zou de man met de Stetson nog eens moeten zien op te speuren en misschien blijken we toch wel een beetje soulmates.